owl-ella

bir adım....

2010-06-27T06:09:00.000-07:00

bir adım atmak üzereyim hayatta.... nereye, kime, nasıl bir başlangıca olduğunu bilmiyorum. sadece artık yerimde saymaktan bıktım. herşeyi göze aldım mı onuda bilmiyorum, ama galiba yapacağım. bu adımı atacağım, belki iyi belki kötü.....

not : bu sevimli şey ölen kedimiz duman......

aşşşşkkkk

2010-06-21T16:19:00.000-07:00

Aşkkkkk, acının ikiz kardeşi. Birçok insanın yakarışına şahit oldum, hiç aşık olmadım diyen... Sanki aşkın sonrası mutluluk getirecekmiş gibi.... Peki nedir aşkı bu kadar önemli yapan ??? Bizlerin acı çekme isteğimi, yoksa başka bir insanda kendimizi arayıp bulmaya çalışma bencilliğimi....

Daha düz cümleler kurmak isterdim aslında, aşk = acı , gibi ama... Benim gibi hayatını mantığının üzerine oturtmuş bir insan bile bu kadar bağlanıyorsa aşka, cümleleri ister düz, ister ters olsun aşka giden yolu hep çıkmaz sokak olmayacak mı sanki ???.... Bende şair gibi yansın bu dünya diyeceğim, yansın kül olsun.... Hiçbirşey kalmasın, küllerinden doğmasın hiçbir aşk......

bu gerçek mi ???

2010-06-09T04:38:00.000-07:00

Ben anlamıyorum bu ara kendimi....... hayır acaba tüm insanlar mı aynı durumda ??? yoksa benim ki kendini fazlaca aşan bir delilik hali mi ????

O kadar mutluyum ki aslında son günlerde, ilk defa hayatımda kendimi bu kadar çok sevdiğimi farkediyorum. İlk defa kendimi bu kadar sevmememe yol açan, hayatın aslında müthiş bir şey olduğunu anlamamı sağlayan bir insanla karşılaşıyorum. Tam işte herşey güzelleşiyor, yeni yolculuklar, yeni başlangıçlar derken..... Herzaman ki endişelerime kapılıp içine ediyorum hayatımın. Ya kötü şeyler yaşarsam, ya sevdiğim insanı kaybedersem kuruntularıyla yine zindan etmeye başlıyorum kendime hayatı. Kendine eziyet etmeyi seven tek mazoşist ben miyim ??? acaba var mı benim gibi mutluluktan korkan insanlar. Hayır bünye fazla mutluluğa alışkın değil tepki veriyor anlamak zor değil :)) ama biraz sakinleşmek lazım, veli efendi hipodromunda dört nala koşan at durumundan vazgeçmeli bir süre. Tadını çıkarmalı hayatın ve bunu sürekli hatırlamalı ama arada sakinleşip durmalı, yoksa hipodromda tık nefes kalan at olarak tarihe geçeceğim. Çok mutluydu, şükür mutluluktan öldü :))

şimdi de güzellikler....

2010-06-07T02:23:00.000-07:00

tamam şimdi de güzel şeylerden bahsedeyim :) bir önceki yazıda gerildim ve galiba herkesi de gerdim :( ama hayatta yeni başlangıçlar yapmanın bu denli zor olduğunu bilmiyordum. O yüzden baykuşlar kılavuzum olsun diyorum. Kılavuzu karga olanın sonunu biliyoruz, birde klavuzu baykuş olanı görelim diyorum ben :) herkesi öpüyorum....

Bu kelebek fotoğrafını bahçedeki arapyaseminin üzerinde çektim. Kanatlarındaki desenler bana baykuşu anımsattı :) Eeeee dervişin fikri neyse zikride odur ne diyelim :))

doğru-yalan.....

2010-06-02T07:02:00.000-07:00

Bu dünyanın nesi doğru nesi yalan....... Yaşadığım hiçbirşeyin gerçek olduğuna inanmıyorum son zamanlarda. Flu bir hayat oldu benim ki, bir çeşit lost dizisi gibi..... Ama onunda suyu çıktı sonunda, cennetten önceki son durak.... İşte hayal kırıklığına uğratan saçma bir son daha....

Bu hayatta beni kendimden daha fazla hayal kırıklığına uğratacak başka birşey olduğunuda düşünmüyorum aslında. Çok acı ve bir o akadar da gerçek. Hayatımda köklerle bağlı olduğum ilişkilerim, ucundan kıyısından giripte hayatıma renk katanlar yada hayatımın içine .ıçanlar, bu kadar mı yani....

Benim bu dünyada görüp göreceğim, sevip seveceğim, olup olacağım bu kadar mı....

Biliyorum berbat bir yazı oldu ama nefret edesim var bu ara kendimden.....

istanbulll.....

2010-05-02T14:39:00.000-07:00

İstanbula her gidişim nedense sinir patlamalarına sebep oluyor. Bugün kpds sınavına girmek için İstanbula gittik. Trafik harikaydı, o kadar özeniyorum ki kendini arabamızın önüne atmakta ısrar eden, sinyal nedir bilmeyen araçların sürücülerine. Artık insanlarda kibarlığın ki si kalmamış malesef, istanbulda durum daha da kötü. Sınav keşmeşinden kurtulup zar zor kendimizi yemek yemek için bir restorana attık. Çok kalabalık olduğu için masalar dipdibeydi. Siparişlerimizi verdik zaten çok açtık, iştahla beklerken yandaki masadaki kadın elindeki selpağa bütün burnunu sümkürerek temizledi. Ve bunu defalarca defalarca yaptı. Allahım ne iştah kaldı bizde ne de keyif....

İstanbulda hiç yaşamadım ama bizim büyükler hep eski İstanbullulardan, kibarlıklarından bahsederlerdi. Acaba neredeler şimdi dedim bugün içimden, neredeler.....

İstanbulu kimler almış....

İstanbul kimlere kalmış....

ev kadını... ev + kadını...

2010-04-30T05:27:00.000-07:00

Tamam itiraf ediyorum bir aylık evkadınlığı süreci bana kafayı yeme konusunda yetti ve de artı bile diyebilirim. Çalışırken herşeyi yetiştiren ben.......... şimdi hiçbirşeyi yetiştiremiyorum. Ne ev işlerini, ne de dışarıdaki işleri. Şu anda aklıma bir reklam geldi ama ben reklamı biraz çarpıtarak paylaşmak istiyorum. EV İŞLERİNİ HİÇ SEVMİYORUM, EV İŞLERİ ÖLSÜN İSTİYORUM :)

laleler...

2010-04-05T02:42:00.000-07:00

Bazen ne kadar şanslı bir insan olduğumu unutuyorum. Nankörlük insanın doğasında var galiba. Bu güzel fotoğrafları çekebilecek kadar görüyor olmak, o güzel sahilde laleleri seyrederek yürüyebilmek ve kuş seslerini dinleyebilmek... İçimden bir ses artık sus diyor, herşeyin var, şikayet edecek tek bir anın bile yok... bu güzellikleri paylaşmak istedim sadece...

ben şimdi ne diyeyim...

2010-03-31T16:03:00.000-07:00

Yaaa ne zaman güzel bir yazı yazsam şu bloga ,herkesin içi açılsa, peşinden sıkıcı birşey gelmek zorunda mı ??????? Etrafımda ki insanların nankörlüklerinden bıktım ben bu ara. Ne zaman arkamı birine dönsem ve güvensem illa ki dürtülmek zorunda mıyım anlamıyorum. Kaç kişi kaldık biz bu dünyada adam gibi, dürüst ve acaba bizden sayıca çok fazlalar mı... O yüzden mi başa çıkamıyorum artık saldırılarla, bu ara ettiğim en büyük dua Allah nankörleri ıslah etsin, bana da akıl fikir versin... amin...

hayatttttt.... beni neden seviyorsun.....

2010-03-26T16:45:00.000-07:00

Ya ben bu hayatı anlayabilmiş değilim :) Bir kaybediyorum bir kazanıyorum. Bir varım, bir yokum. Anladığım kadarıyla bir bumerangım ben, fırlattıldıkça daha hızla geri dönüyorum :) Evet..... başlığımdan da anlaşıldığı gibi işle ilgili çok güzel gelişmeler var. Bir kapı kapanır daha iyisi açılır diye buna diyorlar galiba :) Mutluyum, sevinçliyim, en kötü günüm böyle olsun ne diyeyimmmmm... Maşallah bana :)